De eerste generatie Turkse gastarbeiders kampen met grote gezondheidsproblemen waardoor ze genoodzaakt zijn om zich te begeven in een zorgomgeving waarin ze zich niet thuis voelen. Er zijn eenmaal verschillen tussen culturen wat op zich een verrijking zou kunnen zijn, maar in deze context vaak een grote drempel is voor de bevordering van de kwaliteit van hun levensomstandigheden. De traditie van Turkse maatschappij waarin de zorg geboden wordt door de naaste familie lijkt moeilijk voor te zetten in de huidige maatschappelijk structuur. Enerzijds opgeleide tweede c.q. derde generatie die vertokken zijn naar de Randstad en anderzijds de zorgbehoevende ouderen die nog steeds in de wijken geïsoleerd in hun woning verblijven waar ze ooit als “gast” zijn komen wonen. De woningen waarin ze op dit moment mee gemoeid zijn voldoen vaak niet meer aan de huidige woonbehoeften van de doelgroep. Aangezien de terugkeer naar eigen land niet realistisch is gebleken, door reeds gesettelde familie en de vertrouwen in de zorg in Nederland, is de behoefte groot voor een “nieuwe” omgeving waarmee de Turkse ouderen zich kunnen identificeren,participeren, waarin zij zich thuis voelen en hun collectieve herinneringen delen zonder dat ze het gevoel krijgen dat ze buitengesloten worden door hun vertouwde omgeving.
