Donderdag 7 mei vindt de afstudeerpresentatie plaats van Quirine Hoek (Stedenbouw), getiteld “De Meuze als muze”.

Commissie:
Voorzitter                   : Umut Türkmen (IAA Architecten)
Mentor                       : Martin Aarts (Setting the stage)
Externe criticus          : Jens Jorritsma (OBSCURA)
Toegevoegde criticus : Frank Werner (KCAP)

Afstudeerdatum en locatie:
Donderdag 7 mei om 12u00
Locatie: Arcam (Prins Hendrikkade 600, 1011 VX Amsterdam)

Steden wereldwijd herontdekken hun rivieren als motor voor leefkwaliteit en stedelijke ontwikkeling. Ook Maastricht staat op zo’n kantelpunt: de Maas, ooit vanzelfsprekend verweven met het stedelijk leven, is in de loop der tijd verworden tot een functionele watermachine. Infrastructuur, harde oevers en verstedelijking hebben de rivier teruggebracht tot een functionele grens, terwijl haar ruimtelijke, ecologische en sociale betekenis naar de achtergrond is verdwenen. Tegelijkertijd spelen vraagstukken rondom waterkwaliteit en waterveiligheid een grote rol in de manier waarop de rivier wordt benaderd, waardoor de nadruk vooral ligt op beheer en controle. Deze verschuiving maakt ook duidelijk dat er ruimte ligt om de Maas opnieuw te begrijpen als structurerend element van de stad.

Wat als de stad opnieuw verbonden wordt met de Maas en zodoende ook een structurerend element wordt voor toekomstige stedelijke ontwikkeling? Wat als deze ambitie zou aansluiten bij het streven van Maastricht om zich te ontwikkelen tot een aantrekkelijke en veerkrachtige stad? Om de rivier optimaal als troef te benutten, zijn passende ruimtelijke ingrepen nodig.

Om te onderzoeken hoe ruimtelijke ingrepen kunnen bijdragen aan zowel de ontwikkeling van Maastricht als het versterken van de relatie tussen stad en rivier, is eerst de ruimtelijke kwaliteit van de hele stad bekeken. Daarbij valt op dat de stad omringd is door een indrukwekkende groenstructuur. Tegelijkertijd zijn er ontwikkelingslocaties aangewezen voor wonen en werken die de aantrekkingskracht van de stad te vergroten. Door de groenstructuur, de zogenaamde  scheggen, door te trekken tot aan de rivier ontstaat ook een nieuwe context voor deze ontwikkelingslocaties. Op basis van deze visie zijn ruimtelijke concepten ontwikkeld die op verschillende wijze laten zien hoe transformatiegebieden voor wonen en werken worden gekoppeld aan groenstructuren. Door deze koppeling komen de nieuwe locaties direct of indirect aan de rivier te liggen.

Daarnaast zijn extra ingrepen gedaan om de aantrekkelijkheid van de rivier en de daaraan gelegen oeverplekken meer verblijfskwaliteit te geven. Daarvoor is inspiratie gehaald uit de Swimable Cities Alliantie, die pleit voor toegankelijke en gezonde stedelijke wateren. Hun principes zoals het recht op zwemmen, natuurrechten, stedelijke zwemcultuur en respect voor water vormen een basis voor ingrepen waarin waterkwaliteit en stedelijke beleving samenkomen. Daarvoor zijn langs de Maas specifieke plekken ontworpen waar multifunctioneel gebruik centraal staat: zwemmen, sport, ontspanning, educatie en werkgelegenheid.

Door het versterken van de groenstructuur van Maastricht kunnen transitiegebieden tussen stad en rivier worden verbonden en ontstaat een reeks plekken waarin waterveiligheid, ruimtelijke kwaliteit en waterzuivering op unieke wijze samenkomen. Daarmee wordt niet alleen de positie van Maastricht als rivierstad versterkt, maar kan de Maas zich opnieuw ontwikkelen als gezonde en betekenisvolle drager van de stad. Op deze manier krijgt de rivier opnieuw een centrale rol in het stedelijk leven, zowel op ecologisch als sociaal vlak.