Vrijdag 10 juli vindt de afstudeerpresentatie plaats van Andy Hendrikman (Stedenbouw), getiteld “Anyam!”

Anyam

In een drang naar snelle economische groei en de fixatie op een modern, internationaal aanzien transformeren Aziatische steden in hoog tempo, waarbij lokale identiteiten vaak meedogenloos worden verdrongen. Ook de traditionele kampungs in Indonesië en middelgrote steden concurreren hevig met de megalomane steden zoals jakarta in de zoektocht naar ontwikkeling. Ze worstelen met een ontwrichtende combinatie van meervoudige rampenrisico’s, zoals overstromingen, landslides en hittestress en oprukkende stedelijke vernieuwing die hun historische en sociale weefsel negeert.

Waar de overheid en projectontwikkelaars de kampung vaak zien als een ingewikkeld maar onlosmakelijk onderdeel van de samenleving zijn dit vaak plekken die moeten wijken voor generieke hoogbouw. Deze situatie vraagt juist om een grondige heroriëntatie. Daarover gaat dit project: het onderzoekt de ruimtelijke en maatschappelijke potentie van de middelgrote steden in de context van Indonesie door de inzet van strategisch ontwerp.

In de huidige stedenbouwkundige praktijk in Indonesië is het vak vaak gereduceerd tot tabula rasa: het klakkeloos uitrollen van generieke hoogbouwmodellen, implementatie van Europese ontwikkelingsmodellen of het vasthouden aan koloniale principes om economische vooruitgang te stimuleren, in plaats van creatief te ontwerpen vanuit de bestaande, gelaagde realiteit. Dit project is een provocatie om die dynamiek te doorbreken. Het stelt een transformatie voor waarbij gerichte ingrepen in water-, groen- en mobiliteitssystemen de stad fysiek weerbaar maken, zónder de ziel van de wijken uit te wissen. Wensen naar een schone lei of westerse schaalvergroting beschouw ik als verwoestende fantasie; de echte ontwerpopgaven beginnen bij de acceptatie van het bestaande, fijnmazige structuren en de historische gelaagdheid.

Door het uitwerken van drie toekomst narratieven (ecocentrisch, collectivistisch en ecomodernistisch) via de methodiek van scenarios en mogelijke toekomsten, bevraag ik de erfenis van Thomas Karstens raamwerkplan. Het is een aanscherping van mijn eigen ontwerphouding: ontwerpen vóór en mét het bestaande weefsel.

Wat begon met een persoonlijke fascinatie voor mijn familiewortels en de mix van koloniale en inheemse invloeden in Malang, leidde tot een diepe duik in de ruimtelijke overlevingskracht van de Indonesische middelgrote stad.